Benalmádena Costa, Puerto Marina en de strook erachter

Benalmádena bestaat feitelijk uit drie kernen onder één Ayuntamiento, en de Costa is de kern die op het water uitkijkt. Zij loopt als een lange strook langs de Avenida Antonio Machado, van de grens met Torremolinos in het oosten tot Torrequebrada en Carvajal in het westen, met de heuvel steil erachter. De strook heeft geen eigen oude kern: het historische dorp ligt boven in Benalmádena Pueblo en de werkende stad landinwaarts in Arroyo de la Miel. Wat u hier krijgt is kustlijn, hotels, appartementengebouwen en, in het midden, Puerto Marina.

De voorraad bestaat vrijwel volledig uit appartementen, en hun ouderdom is vanaf de weg af te lezen. De eerste hotel- en woontorens stammen uit de openingsjaren van de kust en staan het dichtst bij het zand; erachter draagt de helling dichtere blokken uit de jaren tachtig en negentig, getrapt de heuvel op, waardoor veel woningen over het dak vóór zich kijken. Puerto Marina is de uitzondering: witte laagbouw als eilandjes en kades ín de haven, een werkelijk ongebruikelijk product dat ook zo geprijsd is. Villa's zijn schaars en staan op de hoogste terrassen.

In het dagelijks leven is dit een strook waar u langs rijdt of loopt, niet in. De boulevard verbindt de stranden van begin tot eind en vormt de sociale ruggengraat. De restaurants staan dicht opeen rond Puerto Marina en dunnen daarbuiten snel uit; dat is het verschil tussen een februari-avond hier en één in Arroyo de la Miel. Geen van de twee C-1-haltes van de gemeente ligt aan de boulevard, dus de loopafstand van een concreet blok naar het perron telt zwaarder dan het feit dát er een trein is.

De eerlijke kanttekening is dat Benalmádena Costa eerst een vakantiekust is en pas daarna een buurt. De verenigingen zijn hier groot, seizoensgebonden en vermengd met woningen voor korte verhuur; dat hoort u in augustus in de gang en merkt u in november op de ledenvergadering. Daar staat tegenover dat de gebouwen dicht bij het water staan, de boulevard werkt, en de prijs onder Málaga-stad en Nerja blijft maar boven Fuengirola, Torremolinos en Arroyo de la Miel. U betaalt voor de eerste lijn, niet voor een resort op de helling.

De strook leest als drie lagen. De eerste lijn bestaat uit hotel- en woontorens uit de openingsjaren van de kust: hoog, in beton, en veel ervan zit inmiddels in de tweede of derde gevelronde. Daarachter draagt de helling blokken uit de jaren tachtig en negentig, getrapt de heuvel op; zo houden hier zo veel woningen zeezicht over het dak ervoor. Puerto Marina is de buitenbeentje: lage witte volumes met bogen en kades, gebouwd als eilanden in de haven, en niets aan deze kust lijkt erop. Villa's staan alleen op de bovenste terrassen richting Torrequebrada.

In februari is de boulevard rond het middaguur druk en om negen uur leeg. Wat open blijft, concentreert zich rond Puerto Marina en de westelijke stranden; het oostelijke eind richting Torremolinos dunt sterk uit. Bewoners doen boodschappen landinwaarts in Arroyo de la Miel, want daar staan de echte supermarkten en de markt, en rijden daarna terug omlaag. De schoolrit verlaat de strook helemaal. In augustus staat de Antonio Machado beide kanten op vast en is de jachthaven tot laat luid; in november laat men er de hond uit. De strook klinkt naar vallen tegen masten en verkeer.

Deze strook past bij kopers die het water aan het einde van de straat willen en zich thuis voelen in een grote vereniging: mensen die dagelijks de boulevard gebruiken, vaak buiten de deur eten en de woning als uitvalsbasis zien. Het past bij verhuur, want de jachthaven trekt de hele zomer vraag. Het past niet bij wie rust, een tuin of buren in februari zoekt — daarvoor biedt dezelfde gemeente Arroyo de la Miel landinwaarts of de helling erboven. Het past evenmin bij wie een station voor de deur nodig heeft.