Torremolinos, en wat La Carihuela behield

Torremolinos leest als één plaats maar functioneert als drie. Er is het centrum op de rand van de klif, rond Calle San Miguel en de Cuesta del Tajo die met trappen afdaalt naar het strand van Bajondillo. Er is La Carihuela, de laagbouwbuurt van de vroegere vissers ten westen daarvan, waar de straten nog de maat hebben van de boten die er ooit op werden getrokken. En er is de woonterras erachter en erboven, Montemar en El Calvario, waar de meeste mensen werkelijk wonen in plaats van logeren. Drie soorten geluid, drie soorten aanbod, drie soorten kopers.

De bebouwing is opvallend goed te lezen omdat zij in schokken tot stand kwam. Eind jaren vijftig en zestig kwamen de eerste hotels en woontorens; de jaren zeventig vulden het achterland; de jaren tachtig en negentig voegden de villa's van Montemar toe en de middelhoge blokken op de hogere terrassen. In La Carihuela staan nog verspreid tweelaagse vissershuizen; die zijn inmiddels het schaarste bezit van de gemeente en waar het hardst om wordt gestreden. Recente bouw is vrijwel altijd vervanging: een oud hotel gaat tegen de vlakte, op dezelfde voetafdruk komen appartementen.

Het dagelijks leven wordt door de trein bepaald. Los Álamos, La Colina, Torremolinos, Montemar-Alto en El Pinillo zijn alle vijf haltes van de Cercanías C-1, en het station van de luchthaven ligt een klein stukje verderop op dezelfde lijn. Daarom werkt Torremolinos voor wie vaak vliegt en weigert een auto bij de luchthaven te laten staan. Aan de boulevard van La Carihuela eet de stad: de espeto-vuren branden er het hele jaar, niet alleen in het seizoen. En achter de toeristische voorkant van Calle San Miguel ligt een gewone Spaanse winkelstraat.

Het eerlijke bezwaar is de ruimtelijke ordening. Torremolinos werkt onder een algemeen plan uit 1996, omdat de herziening van 2020 door het Tribunal Supremo is vernietigd en de gemeente pas in februari 2025 opdracht gaf voor een vervanger. Gewone aankopen worden daar niet door geblokkeerd, maar alles wat met functiewijziging, uitbreiding of een perceel met een afwijkende bestemming te maken heeft, vraagt om een advocaat die de actuele stand controleert in plaats van een aanname. Het tweede bezwaar is imago: delen van de boulevard worden nog afgerekend op hun jaren-zeventigbeeld.

Paula ziet Torremolinos als de voordelige toegang tot deze hele kuststrook, en die voordeligheid is echt en geen korting voor een gebrek. Een koper betaalt hier minder dan in Benalmádena Costa of Fuengirola voor dezelfde afstand tot de luchthaven en een betere treinbediening, en neemt daarvoor oudere, dichtere bebouwing op de koop toe. De beste aankopen liggen op het terras van Montemar of in een werkelijk gerenoveerd pand in La Carihuela; de zwakste zijn ongerenoveerde woningen hoog in torens die hun gevel nooit hebben aangepakt.

Drie tijdlagen stapelen zich op één helling. Het centrum op de klif en de eerste torens aan zee komen uit de late jaren vijftig en zestig: betonskelet, hoog en dicht op elkaar. De jaren zeventig vulden het terrein erachter met middelhoge blokken. Montemar en El Calvario dragen villa's en lage blokken uit de jaren tachtig en negentig, op terrasvormige percelen met echte tuinen. La Carihuela is de uitzondering: witgekalkte huizen van twee lagen aan smalle straten, deels nog in oorspronkelijke staat, en het enige werkelijk streekeigen bezit van de gemeente. Vrijwel elk nieuw gebouw vervangt hier een oud gebouw op hetzelfde perceel.

In februari branden de espeto-vuren aan de boulevard van La Carihuela en zitten er Spaanse gezinnen op de terrassen; dat geldt niet voor elke badplaats aan deze kust. Via de Cuesta del Tajo loopt u in een paar minuten van het centrum naar Bajondillo, en aanzienlijk langzamer weer terug omhoog. Schoolverkeer knoopt de hoger gelegen avenidas tweemaal daags dicht, en aan de oostkant van de stad hoort u de aanvliegroute van de luchthaven. De meeste bewoners doen hun boodschappen te voet en nemen voor de rest de trein.

Het past bij wie vaak vliegt, bij wie werkelijk zonder auto wil leven, en bij kopers die hun budget liever aan een verbouwing besteden dan aan een postcode. Het past bij wie een gewone Spaanse winkelstraat op loopafstand wil. Het past níét bij wie een rustig, ruim opgezet adres met perceel en uitzicht zoekt — Montemar daargelaten bestaat dat hier nauwelijks. En evenmin bij wie een afgesloten resort met eigen tuinen en sportclub wil; dat is de rol van El Higuerón, niet van deze stad.