El Madroñal, kurkeiken aan de weg naar de Puerto del Madroño

El Madroñal ligt op een beboste schouder van de heuvels van Benahavís, bereikbaar vanaf de Ronda-weg die vanuit San Pedro de Alcántara omhoog klimt richting de Puerto del Madroño. Die bergpas geeft het landgoed zijn naam en draagt bovendien een geregistreerde geologische vindplaats: een band peridotiet die aan de wegkant bloot ligt, hetzelfde diepe gesteente dat de Sierra Bermeja rood kleurt. Op de grond betekent die geologie dunne, stenige aarde, kurkeik en pijnboom in plaats van gazon, en een landschap dat groen blijft wanneer de kust al bruin is. Het landgoed ligt ín dat landschap, niet erbovenop.

Het aanbod bestaat vrijwel volledig uit vrijstaande huizen op eigen percelen, en om die percelen draait het: breed, hellend en beplant in plaats van aangelegd, en daarom hoort u een buurman alleen als er geboord wordt. De oudere generatie, uit de eerste decennia van het landgoed, is klassiek Andalusisch — pannendaken, boogloggia's, witkalk, kamers die in augustus met opzet donker blijven. Het nieuwere werk is eigentijds en glaziger, en het is meestal het resultaat van sloop en niet van aanbouw, want de percelen zijn ruim genoeg dat opnieuw bouwen loont. Appartementenblokken of rijen geschakelde huizen zijn er niet.

De kernentabel van de Junta voor Benahavís noemt Artola, La Zagaleta, het dorp zelf, Montemayor, La Alquería El Paraíso en Parque Botánico. El Madroñal staat er niet bij; de bewoners vallen onder de 1.209 mensen die de gemeente in verspreide bebouwing telt. Dat is een statistisch detail met een praktische kant: het vertelt hoe dun de bergrug het jaar rond bewoond is, en het verklaart waarom er geen bakker, geen bar en geen bus is. In marktopzicht is dit het alternatief voor La Zagaleta voor wie het bos en het perceel wil zonder één bewaakte entree.

Vrijstaande villa's op individueel gevormde, beboste percelen: geen appartementen, geen terrassen, geen rijen. De oudere huizen volgen het Andalusische sjabloon van hun tijd — pannendaken, boogloggia's, dikke muren, binnenpatio's en kleine openingen aan de warme kant. De nieuwere zijn plat afgedekt en veel glaziger, vaak op de plek waar iets ouders is gesloopt, met garages en techniek weggewerkt in de helling. Omdat het terrein steil afloopt en de bomen in de praktijk net zo serieus worden genomen als in de smaak, valt het bouwvlak zelden samen met de perceelsoppervlakte, en dragen twee ogenschijnlijk gelijke percelen heel verschillende huizen.

Er is niets om naartoe te lopen, en dat is de ruil. Het dichtstbijzijnde dagelijkse leven is het dorp Benahavís, een korte rit door het dal, waar de restaurantstraat de hele winter open blijft; supermarkten, scholen en de kustweg liggen beneden bij San Pedro. In februari is de bergrug stil op een manier die óf rustgevend óf onrustig makend is, afhankelijk van uw aard — houtrook, honden, ergens een kettingzaag, en lange stukken helemaal niets. De zomer brengt krekels in plaats van verkeer. De schoolrit is een serieuze verplichting, en gezinnen maken er meestal een vaste dagelijkse gewoonte van in plaats van hem weg te willen organiseren.

Het past bij kopers die een groot bebost perceel willen en echte afstand tot de buren, die houden van een huis waar je naartoe rijdt in plaats van voor stopt, en die er niet over vallen om voor melk de auto te pakken. Het past bij wie van plan is te herbouwen, want de percelen belonen dat. Het past niet bij wie een beloopbaar adres wil, huurinkomsten, of een appartement om af te sluiten en achter te laten. Het past evenmin bij wie haarspeldbochten in het donker vermijdt of verwacht dat de bergrug in februari levendig is.