Sotogrande Alto: waar de kurkeiken en Valderrama beginnen

Toen de kustweg in 1969 dwars door Sotogrande werd getrokken, werd de grond aan de bergzijde het hoge landgoed. Het landschap verschilt van dat beneden: glooiend, schaduwrijk en nog altijd bedekt met de kurkeik die het oorspronkelijke plan bewust liet staan. Daarachter rijzen de uitlopers van de Sierra Almenara op. Drie banen van de corridor liggen hierboven, met Valderrama voorop, en ook de school die een flink deel van de vaste bewoners bindt. Er is geen strand, geen haven en geen boulevard — de zee is een afdaling van vijf minuten, geen voordeur.

Er werd hier later gebouwd, en het bouwen hield nooit op, waardoor de voorraad breder is dan op het lage landgoed. Er staan villa's uit de jaren zeventig en tachtig aan de golfbaan, een dikke laag huizen uit de jaren negentig en tweeduizend op hellingkavels met zicht zuidwaarts over de vallei, en anders dan in Sotogrande Costa is er echt aanbod van bewaakte rijwoningen en appartementen met gedeeld zwembad en een conciërge. De kavels zijn royaal maar zelden vlak; keermuren, terrassering en lange opritten zijn normaal, en daar gaat het onderhoudsgeld heen.

Golf en schoolseizoen bepalen het ritme. Valderrama volgt zijn eigen kalender en zijn eigen maatstaven, Almenara ligt aan de westrand met het SO/ resort ernaast, en de gemeentelijke baan La Cañada in Guadiaro vangt de rest op. Het schoolverkeer rijdt twee keer per dag naar Sotogrande International School aan de Avenida de la Reserva. Uit eten betekent meestal naar beneden rijden, naar de haven. In februari zijn de heuvels groen, zijn de banen bezet met bezoekende leden en zijn hier meer mensen dan in de straten aan zee.

Het eerlijke bezwaar is dat Alto een autoplek is, met een weg van stedelijke maat dwars door het landgoed, en dat alles wat sociaal is — de haven, het strand, de polo — aan de overkant ligt. Ook de kosten zijn structureel en niet optioneel: de Entidad Urbanística de Conservación Parques de Sotogrande factureert eigenaren voor de eigen straten, verlichting en surveillance, en hellingkavels voegen daar hun tuin- en keermuurrekeningen aan toe. Daartegenover staat dat dit het deel van Sotogrande is met echte keuze en gestager verloop.

Drie lagen liggen hier naast elkaar. De oudste zijn villa's uit de jaren zeventig en tachtig aan de golfbaan: laag en horizontaal, met pannendaken en overdekte loggia's. Daarboven draaien hellinghuizen uit de jaren negentig en tweeduizend zich naar het uitzicht over de vallei, met terrastuinen, keermuren en lange opritten. De nieuwste laag is hedendaags: platte daken, diepe beglazing, lichte steen. Anders dan op het lage landgoed is er hier echt aanbod van bewaakte rijwoningen en appartementen met gedeeld zwembad. De kurkeik bleef staan en bepaalt wat waar kan.

Het schooljaar bepaalt de week. 's Ochtends rijden de auto's naar Sotogrande International School aan de Avenida de la Reserva, 's middags terug, en in oktober is het hier merkbaar drukker dan in de straten aan zee. De rest wordt gevuld door golf: Valderrama op eigen voorwaarden, Almenara naast het SO/ resort, en La Cañada beneden in Guadiaro voor wie geen lidmaatschap heeft. Restaurants zijn hierboven schaars, dus dineren betekent de haven of Pueblo Nuevo. De winter is groen en zacht, en buiten hoort u wind door kurkeiken.

Het past bij gezinnen die de school aan hun kant van de weg willen, bij golfers die in een baan willen wonen in plaats van er te gast te zijn, en bij wie schaduw en groen verkiest boven zeeschittering. Als woning voor het hele jaar werkt het goed. Het past niet bij wie de kust vooral ziet als naar het diner lopen of wakker worden bij water: de zee is vanaf veel kavels zichtbaar maar alleen per auto bereikbaar, en strandclubs, haven en polo liggen aan de overkant van de A-7.