Cancelada, waar de kerstboom gehaakt wordt

Cancelada is het stuk van deze kust dat er al was voordat de kust werd verkocht. Het ligt landinwaarts van de hoofdweg, aan de oostrand van de gemeente Estepona, en het heeft de vorm van een Spaans dorp en niet van een wijk: een plein, een rij alledaagse winkels, kinderen die lopend naar school gaan, en een gemeentekantoor waar bewoners hun zaken met het Ayuntamiento regelen zonder naar het centrum te rijden. Estepona rekent het tot de buitenwijken en geeft het een eigen Tenencia de Alcaldía. Dat bestuurlijke detail beschrijft Cancelada beter dan welke foto ook.

Het woningaanbod is het tegendeel van het zeefront een kilometer verderop. Rond het plein staan blokken van drie en vier lagen met winkels eronder, grofweg uit de jaren zeventig tot negentig, de een met lift en de ander zonder. Daarachter en daarboven lopen rijen woningen en kleine complexen met gedeeld zwembad, gebouwd in de jaren nul voor een gemengde Spaanse en Noord-Europese kopersgroep. Vrijstaande villa's staan er langs de bovenrand, maar daar draait het hier niet om. Vrijwel niets in het dorp heeft zeezicht, en de vraagprijzen zeggen dat ook gewoon.

Het leven volgt Spaanse tijden en gaat 's winters door — aan deze kust zeldzamer dan het zou moeten zijn. Het plein vangt 's ochtends het bar- en bakkersverkeer op, om twee uur loopt de school er leeg, en de Tenencia organiseert dingen die in geen enkele brochure staan: gratis haakcursussen op dinsdag en donderdag, en Spaanse les voor buitenlanders. Elke december zetten de bewoners op Plaza José Vázquez een kerstboom van twaalf meter neer, opgebouwd uit meer dan duizend zelfgehaakte stukken. Een kleinigheid, en precies de beste uitleg van hoe dit dorp werkt.

De kanttekeningen zijn eerlijk. U zit landinwaarts van de kustweg: het strand is een korte rit of een wandeling waarbij u verkeer moet oversteken, en aan het eind van uw straat ligt geen boulevard. Het bezit is ouder en soberder dan alles op de strook, liften zijn niet vanzelfsprekend, en parkeren bij het plein is rond het middaguur een wedstrijd. Paula's lezing: Cancelada wordt gekocht door twee groepen die elkaar zelden tegenkomen — mensen die ín Spanje willen wonen in plaats van ernaast, en verhuurders die een huurder voor het hele jaar willen in plaats van voor augustus.

De dorpskern is gewone Spaanse stadsbouw: gestucte blokken van drie of vier lagen, platte of licht betegelde daken, winkels op straatniveau, balkons in plaats van terrassen, en trappenhuizen van vóór de liftvoorschriften. Daaromheen kwamen in de jaren negentig en nul rijen woningen en kleine afgesloten complexen in een zachte Andalusische stijl: witte muren, bogen, dakpannen, een gedeeld zwembad en een parkeerlaag eronder. Eigentijdse architectuur is er nauwelijks, en van een resortpoort is vrijwel nergens sprake. Er valt veel te verbouwen, en dat is meestal cosmetisch: keukens, badkamers, bedrading, ramen.

Februari lijkt hier sterk op juni, alleen stiller. In de bars rond het plein zitten dezelfde mensen, de bakker gaat om zeven uur open en de apotheek sluit niet voor het seizoen. Schoolkinderen lopen. Grotere boodschappen betekenen de winkelstroken langs de kustweg: een klein stukje rijden en een vervelende wandeling. Het geluid is scooters, kerkklokken en het vlakke gebrom van de A-7 als het verkeer in augustus vastloopt. Het strand is dichtbij in afstand en onhandig te voet, en dat ene feit bepaalt hier de dagelijkse gewoonten.

Geschikt voor kopers die een Spaanse buurt willen met de kust binnen bereik: bewoners die er het hele jaar zijn, thuiswerkers, gezinnen die school en bakker op loopafstand willen, en verhuurders die een langlopend contract zoeken in plaats van acht goede weken. Niet geschikt als uw beeld van Spanje zeezicht vanaf de bank omvat, of een afgesloten poort met bewaking, of een adres dat thuis indruk maakt. Ook niet als u slecht tegen geluid kunt: een werkend dorpsplein is luid op zaterdag, en opnieuw luid om tien uur 's avonds.