Los Flamingos, van de Alferini-fairways naar zee

Dit is eerst een resort en pas daarna een buurt, en het is daar eerlijk over. Eén dal is aangelegd rond drie banen en een paleisachtig hotel, en de woningen zijn daarna ingepast op de terrassen die overbleven: kavels aan de fairway onderin, kavels met uitzicht op de schouders erboven. Het adres dat kopers krijgen is Estepona, want daar liggen de invalsweg en de dichtstbijzijnde supermarkten. Het gemeentehuis, de bouwvergunning en het belastingdossier zijn Benahavís, wat het officiële Andalusische toerismeregister voor alle drie de golfclubs bevestigt.

De voorraad is nieuwer dan vrijwel overal elders in de gemeente. Overheersend zijn grote vrijstaande villa's van de laatste twintig jaar en een reeks afgesloten appartementen- en herenhuisfasen die ernaast zijn gebouwd, meestal met gemeenschappelijk zwembad, ondergronds parkeren en liften — een uitrusting die past bij resortontwikkeling, niet bij organische groei. Er is feitelijk geen historische voorraad, geen dorpskern en er zijn geen kleine kavels. Wat hier voor renovatieobject doorgaat, is een villa van vijftien jaar oud waarvan het interieur sneller is verouderd dan de constructie.

Het golf is niet één product. Flamingos is de wedstrijdbaan, met de European Seniors van 2002, 2003 en 2004 en het Open de España Femenino van 2010 op haar naam; Alferini is de lange, op competitie geschaalde baan; Tramores is een par 63 van 3.468 meter, bewust snel en vergevingsgezind, door de toerismedienst omschreven als geschikt voor junioren en spelers die zich ontwikkelen. Wonen boven een fairway zegt hier dus vrijwel niets over het golf onder uw terras totdat u vraagt om welke baan het gaat.

Het eerlijke voorbehoud is afhankelijkheid. Voorzieningen, restaurants, bewaking en een groot deel van het winterleven komen van de resortexploitatie en niet van een stad, dus wat er met het hotel gebeurt raakt bewoners op een manier die in het oude centrum van Estepona ondenkbaar is. De prijzen zitten hoog op de Benahavís-ladder — boven la-quinta, onder el-madronal en la-zagaleta — en over de grens gelijk met new-golden-mile en boven el-paraiso. De hoek naar zee en de ligging aan de baan verklaren het grootste deel van de spreiding.

Dit is eenentwintigste-eeuwse resortbouw en dat is te zien. De villa's zijn groot, plat gedekt en naar zee toe beglaasd, geplaatst op afgegraven terrassen waarbij keermuren een groot deel van het ontwerp doen; de appartementen- en herenhuisfasen ernaast tellen drie of vier lagen, zijn wit gepleisterd en hebben gemeenschappelijke zwembaden en ondergronds parkeren. De kavels zijn aangelegd in plaats van geërfd: vlakke tuinen, maar ook lange erfafscheidingen. Andalusische dorpsvoorraad is er niet, cortijoverbouwingen evenmin, en vrijwel niets dateert van voor 1990. Renoveren betekent hier interieur en installaties, geen constructie.

In februari houden de banen en het hotel het dal draaiende, en dat is het praktische argument om hier te kopen in plaats van op een puur residentiële helling. De meeste bewoners eten binnen het resort of rijden tien minuten naar de kustweg voor de winkels van Cancelada en Benavista; de schoolrit gaat dezelfde kant op, richting San Pedro of Estepona. Lopen in de gewone zin kan hier niet — de interne wegen zijn voor auto's en golfkarretjes. Wat u hoort is beregening, vroeg greenkeepersmaterieel en tijdens toernooiweken een omroepinstallatie.

Het past bij kopers die een tweede woning met service en weinig gedoe willen, golf onder het raam en een hotelconciërge op twee minuten — mensen die invliegen, de deur opendoen en verwachten dat de tuin al gemaaid is. Het past bij gezinnen met jonge kinderen die een afgesloten terrein waarderen. Het past niet bij wie Spaans dagelijks leven zoekt: er is geen plein, geen rij bij de bakker, niets dat niet bij het resort hoort. Het past evenmin bij wie een Estepona-belastingdossier verwacht, want het gemeentehuis is hier Benahavís.