El Paraíso: de vallei die Wimpey in 1968 aanlegde

El Paraíso begon als tekentafel, niet als dorp. In 1968 kocht ontwikkelaar Wimpey tweehonderd hectare van de Paraíso-vallei, en vijf jaar later ging de baan van Gary Player er open. Al het andere — de wegen, de kavels, de entree aan de oude weg naar Cádiz — is om die achttien holes heen getekend. Die volgorde verklaart de plek. Er is geen oude kern om naartoe te lopen, geen visserijverleden, geen plein waar het dorp samenkomt. Wat er wel is: een vallei die één keer goed is aangelegd en daarna lang genoeg met rust is gelaten om te groeien.

Er is in golven gebouwd, en dat leest u vanaf de weg af. De oudste villa's zijn gelijkvloers, breed en laag, op ruime kavels met volgroeide palmen en een zwembad midden in het gazon. Daarboven kwamen de terrassen uit de jaren tachtig en negentig: rijwoningen en blokken van hooguit drie lagen, meestal met gedeelde tuin en zwembad. De nieuwste invulling is strak, plat afgedekt en veel glas, en die staat onwennig naast de buren tot de beplanting het inhaalt. Een groot deel van het bestaande aanbod heeft nog de oorspronkelijke keuken en badkamers.

Het dagelijkse leven draait om de club en om de wegen eruit. Het clubhuis heeft een restaurant en een pro shop en doet het werk dat elders een dorpscafé doet; daarom is het in de vallei druk om negen uur 's ochtends en opnieuw om twee uur. Voor een supermarkt, een apotheek of een bank rijdt u — oostwaarts richting San Pedro of westwaarts Estepona in. De schoolrit gaat dezelfde kant op; lopend bereikt u hier geen lokaal. Het geluid is honden, sproeiers en op warme avonden de A-7 als verre bromtoon.

De kanttekeningen gaan over de bouwkundige staat en over de club. El Paraíso Golf is sinds mei 1996 eigendom van de leden, die hem toen van de ontwikkelaar kochten. Geruststellend, maar club en wijk zijn juridisch twee dingen: een huis kopen levert u geen starttijd op. En over de bouw: villa's van vijftig jaar oud vragen aan deze kust meestal een dak, terrassen en nieuwe zwembadtechniek. Het getal dat telt komt van uw bouwkundig keurder, niet uit de advertentie. Paula's lezing: hier betaalt u kavel en beplanting, geen nieuwbouw.

Drie bouwperioden staan hier naast elkaar. De eerste is laag, wit en horizontaal: gelijkvloerse villa's met diepe dakoverstekken, bogen aan het terras en kamers rond een patio, gebouwd voor mensen die geen trap wilden. De tweede laag is die van de jaren tachtig en negentig: rijwoningen en appartementen met stucwerk en pannendaken, hooguit drie lagen, met gedeeld zwembad. De derde is de recente herbouw — een villa uit de jaren zeventig teruggebracht tot het casco en opgeleverd als glas, stuc en plat dak. De kavels liggen op terrassen, en dat bepaalt waar een zwembad kan komen en waar het water heen loopt bij een februaribui.

De ochtenden zijn stil genoeg om de sproeiers te horen. In het clubrestaurant wordt in de vallei geluncht, en het loopt in november net zo goed vol als in juli: een golfadres aan deze kust is juist druk in de maanden die de rest laagseizoen noemt. De rest is een klein stukje rijden: de grote supermarkt, de bioscoop, het ziekenhuis, het strand. Er liggen stoepen, maar ze houden ergens op. Verkeer is de enige stedelijke inbreuk — de oude weg naar Cádiz slikt in augustus de kustdrukte, en een boodschap die in maart tien minuten kost, kost dat dan niet.

Geschikt voor kopers die een tuin willen die al gegroeid is, een golfbaan voor het raam en buren die er twintig jaar wonen: gepensioneerde stellen, gezinnen met een auto per volwassene, en eigenaren die het huis ook in de winter gebruiken. Niet geschikt als u naar het strand of naar een café wilt lopen, als u een internationale school binnen tien minuten nodig heeft, of als uw budget uitgaat van een afgebouwd, eigentijds huis — het meeste wat hier te koop staat is een verbouwing met goede botten.