Las Lagunas de Mijas: de grootste van de drie kernen van Mijas

Mijas is een ongewoon gespleten gemeente: een bestuurszetel in een bergdorp op 428 meter, een kuststrook vol urbanisaties, en Las Lagunas, het vlakke binnendeel waar het merendeel van de inwoners werkelijk woont. De Engelstalige omschrijving van de plek is nuchter en klopt: een voorstedelijk en commercieel gebied ten noorden en westen van Fuengirola, daar grotendeels mee vergroeid. Er is geen grens die vanuit de auto te zien is. Ergens in een gewone straat gaat de ene gemeente over in de andere, en dat verschil komt terug op het aanslagbiljet, niet op de stoep.

De bebouwing is Spaans, niet toeristisch. Blokken van vier tot acht lagen met betegelde balkons, winkelruimte op de begane grond, een mengeling van bouw uit de jaren tachtig, negentig en nul, en aan de noordrand een paar nieuwere plukjes. Vrijstaande huizen bestaan, maar vormen de minderheid; wat van eigenaar wisselt is meestal een appartement met garagebox en gemeenschappelijk zwembad, of een geschakeld huis op een kleine kavel. De straten zijn vernoemd naar Andalusische rivieren — vandaar dat het bijkantoor van het gemeentehuis aan de Calle Río Adra staat — en dat helpt oriënteren waar elk blok op het volgende lijkt.

Het leven kent hier niet de seizoensschakelaar die de kust bepaalt. Scholen, gezondheidscentra, sportscholen, ijzerwarenzaken, autobedrijven en de industrieterreinen van de gemeente zijn in februari gewoon open, en de bars lopen op dinsdag vol. Bewoners doen boodschappen bij de supermarkten aan de hoofdlanen in plaats van bij een winkelstrook aan de haven, lopen naar de bakker in plaats van ernaartoe te rijden, en gebruiken de boulevard van Fuengirola, tien minuten verderop, als hun strand. Het is er luidruchtig op huiselijke wijze: scooters, kinderen, bezorgers, en een zondagochtend waarop niemand er is.

Het voorbehoud is wat het niet is. Las Lagunas heeft geen zeezicht, geen eigen strand en geen oud Andalusisch centrum; het lijkt op de rand van elke welvarende Spaanse provinciestad, want dat is het. Wie aankomt met een beeld van witte muren en bougainville is binnen een uur teleurgesteld. De marktlezing is dat mensen hier kopen als ze hebben besloten in Spanje te wónen in plaats van er te logeren, en juist die stabiele, door bewoners gedreven vraag maakt het tot het minst seizoensgebonden adres van de gemeente.

Het overheersende type is het middelhoge woonblok: vier tot acht lagen, betegelde of beglaasde balkons, een entree, een lift, parkeerlagen eronder en winkelruimte op straatniveau. De oudste dateren uit de jaren tachtig en laten dat zien in kleine raamopeningen, dunne isolatie en gemeenschappelijke ruimtes die zijn opgelapt in plaats van vernieuwd. De jaren negentig en nul brachten grotere plattegronden, betere liften en in een aantal complexen een gedeeld zwembad en afgesloten parkeren. Geschakelde huizen vullen de gaten tussen de blokken. Vrijstaande villa's zijn schaars, meestal ouder, op kavels die aan de groei van de wijk voorafgaan.

Februari lijkt op oktober. Het gezondheidscentrum, de scholen, de sportscholen en de bedrijfsunits draaien, de marktkramen staan er, en de bars aan de hoofdlanen zitten op een doordeweekse avond vol. Er wordt lokaal en goedkoop gegeten — menú del día tussen de middag, 's avonds een terras — en men rijdt naar Fuengirola of La Cala voor een tafel aan zee. De schoolrit is kort en vaak te voet, wat aan deze kust zeldzaam is. Het verkeer loopt 's ochtends vast bij de grens met Fuengirola en opnieuw rond zevenen. De geluidsband bestaat uit bestelbusjes en schoolpleinen.

Het past bij wie echt verhuist: werkende gezinnen die school, huisartsenpost en garage op loopafstand nodig hebben, en kopers die liever een degelijk appartement met garagebox hebben dan een uitzicht waar ze twee keer voor betalen. Het past niet bij een vakantiekoper, bij een belegger die op korte zomerverhuur mikt, of bij wie zich Spanje voorstelt als een witgekalkt steegje. Zeezicht is er niet, de straten zijn gewoon, en het plezier van de plek is volledig praktisch.