Fuengirola, van Castillo Sohail tot Los Boliches

Fuengirola is een echte stad, geen badplaats die aan een stad vastzit. De Río Fuengirola snijdt de kern in tweeën: op de heuvel boven de riviermonding staat Castillo Sohail, en oostelijk en noordelijk daarvan ligt het stratenpatroon dat uit het oude vissersdorp is gegroeid. Los Boliches was ooit een zelfstandig dorp en is nu gewoon de noordelijke helft van diezelfde stad. Torreblanca en Los Pacos klimmen tegen de helling erachter op. Daar staan wel afgesloten complexen, maar de stad zelf bestaat uit open straten.

Het aanbod bestaat uit appartementen, en vooral uit appartementen uit de bouwgolf. De blokken aan zee verrezen in de jaren zestig en zeventig, hoog en dicht op elkaar, en veel van wat hier verkocht wordt is een verbouwde woning in zo'n blok. Achter de eerste lijn volgt latere invulling uit de jaren tachtig en negentig. Villa's bestaan wel, maar liggen hogerop in Torreblanca en Los Pacos, op percelen die naar Marbella-maatstaven bescheiden zijn. Echte nieuwbouw is schaars: binnen de gemeentegrens is nauwelijks onbebouwde grond over.

Het leven speelt zich af te voet en in de trein. De boulevard is net zo goed de hoofdstraat als de winkelavenues; van het kasteel naar Los Boliches wandelt u er een uur over. In oktober is er de Feria del Rosario, het feest voor de patroonheilige van de stad; in april vult de Feria Internacional de los Pueblos het feestterrein een week lang met landenpaviljoens. Geen van beide is voor toeristen bedacht. In februari zijn de terrassen leger, maar dezelfde bars zijn open. Dat is het praktische verschil met een badplaats.

Het eerlijke bezwaar is de dichtheid. Er is dicht op elkaar gebouwd, en een woning aan een binnenpatio hoort in juli alles wat dat patio hoort. Parkeren vlak bij zee is werkelijk lastig, en een eigen plaats in de akte bepaalt wat een woning waard is om in te wónen in plaats van in te logeren. De stranden zijn breed en druk, geen baaien tussen de dennen zoals verder westelijk. En een blok uit de bouwgolf kan vanbinnen vernieuwd ogen terwijl de comunidad de propietarios — de vereniging van eigenaars — nog een gevel- of liftbegroting open heeft staan. Lees de notulen, niet de foto's.

Paula ziet twee koperstypen die elkaar tegenwerken. De eerste wil de stad en de trein, en ruilt zeezicht graag in voor een lift, een garage en een slager beneden. De tweede wil een verhuurwoning op de eerste lijn en kijkt eigenlijk alleen naar het strand. Die tweede groep vecht om hetzelfde kleine aantal gebouwen, en daar zit de spanning in deze markt. Alles wat een straat of twee landinwaarts ligt, koopt rustiger en is voor de meeste mensen de betere woning.

Fuengirola is een appartementenstad, en de skyline laat precies zien wanneer deze kust werd volgebouwd. Aan zee staan lange blokken uit de jaren zestig en zeventig; daarachter volgt dichtere invulbouw uit de jaren tachtig en negentig, met hier en daar recente vervangende nieuwbouw op gesloopte percelen. Andalusische dorpsbouw is alleen nog fragmentarisch over, in de oude straatjes bij de rivier en in Pueblo López. Villa's staan hogerop in Torreblanca en Los Pacos, op bescheiden percelen. Renovatiemateriaal is er in overvloed en daar zit hier de winst: degelijke casco's, verouderde badkamers en verenigingen die onderhoud jaren vooruit hebben geschoven.

Februari is de proef en Fuengirola doorstaat hem: de markthal, de apotheken en de meeste keukens blijven open, en om elf uur op een winterochtend is het op de boulevard drukker dan in menige stad in augustus. Gezinnen gebruiken de scholen en het Bioparc; ouderen gebruiken de bankjes langs zee. Het verkeer perst zich door een handvol avenidas en staat stil rond schooltijd. Op straat hoort u Spaans, en daarnaast Fins: de Escuela Finlandesa de la Costa del Sol geeft hier sinds 1991 les, en in Los Boliches hangen de Finse winkelopschriften.

Fuengirola past bij kopers die een Spaanse stad willen en geen enclave: mensen die de trein naar Málaga nemen, naar de markthal lopen en zich in een appartement thuis voelen. Het bevalt voor permanent wonen en het bevalt voor verhuur. Het past níét bij wie een perceel, stilte of een afgesloten terrein met eigen tuinen zoekt — die koper hoort op de helling van El Higuerón, of veel verder westelijk. En het past evenmin bij wie een tweede auto vlak bij zee kwijt moet.