Ojén, 309 meter boven de kust van Marbella

Ojén is geen wijk van Marbella. Het is een zelfstandige gemeente met een eigen gemeentehuis, een eigen afdeling ruimtelijke ordening en een eigen begroting, en dat bestuurlijke gegeven is het eerste dat een koper moet verwerken: het bepaalt wie de vergunning afgeeft en wie de plusvalía int. Het dorp zelf is compact, steil en wit, gebouwd op 309 meter waar het dal versmalt, met 4.755 inwoners. Erachter loopt het massief van de Sierra Blanca op naar de Pico del Lastonar van 1.275 meter, en de gemeente ligt in de bufferzone van een nationaal park.

Het aanbod bestaat uit twee heel verschillende dingen. In het dorp staan rijwoningen aan smalle straatjes: een kleine voetafdruk, meerdere lagen, een dakterras, dikke muren en prijzen die niets te maken hebben met de kust tien minuten lager. Buiten het dorp, in het zuidoosten van de gemeente, vormen La Mairena en El Vicario een totaal andere markt van vrijstaande huizen op beboste kavels op hoogte, met zeezicht op een heldere dag. Daartussen is er weinig. Nieuwbouw wordt begrensd door terrein en bescherming, niet door de vraag.

Het leven is dorpsleven. Er is een plein, een kerk, een handvol bars die in februari open zijn omdat hun klanten erboven wonen, een gemeentelijke school en een oliemolenmuseum. De berg is de voorziening: wandelroutes klimmen vanaf het dorp naar de Llanos de Juanar en het oude Larios-paleis, dat in 1965 een Parador werd. De nachten zijn in augustus koel genoeg om zonder airconditioning te slapen, wat aan deze kust bijna luxe is. De eerste grote supermarkt ligt bergafwaarts.

De bezwaren zijn die van elk bergdorp. Alles is een rit: school, ziekenhuis, luchthaven, strand. De winter is echt koeler en natter dan aan de kustlijn, en de weg omhoog is een bergweg met weer erop. De verhuurvraag is dunner dan aan de kust en anders van vorm. Paula's inschatting: Ojén werkt voor kopers die een Spaans dorp en een tuin willen in plaats van een resortadres, en voor wie heeft aanvaard dat men naar zee rijdt in plaats van loopt.

In het oude dorp is het patroon Andalusisch en verticaal: witgekalkte huizen met bouwmuren aan straatjes die te smal zijn voor twee auto's, dik metselwerk, kleine diepliggende ramen, pannen- of platte daken en een azotea bovenop. De voetafdruk is klein en de lagen stapelen, dus een gezinswoning is hier drie verdiepingen in plaats van één brede laag. Buiten het dorp verandert het karakter volledig: vrijstaande huizen op grote beboste kavels in de zuidoostelijke wijken, overwegend van na 1990, gebouwd op uitzicht en gelegen tussen kurkeiken in plaats van in straten.

Februari werkt hier op een manier die een kustwijk niet kent: de bars zijn open omdat de klanten erboven wonen, de gemeentelijke school zit vol en het plein wordt gebruikt. Het wandelen begint bij de voordeur en gaat omhoog; de weg naar Juanar klimt naar de Llanos boven het dorp. De nachten zijn koeler dan aan zee, en in augustus is dat het lokale voordeel dat iedereen noemt. De prijs is de auto. Supermarkt, ziekenhuis en strand liggen bergafwaarts, en het laatste stuk naar huis is een bergweg.

Het past bij kopers die een Spaans dorp met buren willen in plaats van een wijk met hekken, bij wandelaars en ruiters die de berg echt gebruiken, en bij wie de kustlijn niet meer kan betalen maar niet wil inleveren op ruimte of lucht. Het past niet bij wie het strand te voet nodig heeft, bij een gezin dat een internationale school op vijf minuten wil, of bij wie een bergweg in het donker vervelend vindt. Ook verhuurbeleggers kijken hier beter eerst goed naar het seizoen.