De Milla de Oro, van de boulevard van Hohenlohe tot het zand

De Milla de Oro is geen bestuurlijk stadsdeel en heeft geen grens die u op een kadastrale kaart kunt tekenen. Het is een kuststrook die vanaf de rand van Marbella-stad westwaarts loopt richting Puerto Banús, en zij bestaat omdat prins Alfonso von Hohenlohe daar in 1954 de Marbella Club opende. Alles wat daarna kwam groeide langs één weg, die op de straatnaamborden nog altijd Bulevar Príncipe Alfonso von Hohenlohe heet. Vraag drie bewoners waar de strook begint en u krijgt drie antwoorden — het eerlijke antwoord is: waar de muren beginnen.

Onder één naam schuilen twee markten. Tussen de weg en het zand staan ommuurde villaterreinen en lage besloten complexen — Casablanca, Santa Margarita, de woningen bij Puente Romano — op ruime, volgroeide en eindige percelen, waar vrijwel niets nieuws bij komt. Ten noorden van de weg loopt het terrein op en verandert het aanbod: hellingvilla's, moderne herbouw, verder zicht, en een wandeling naar het strand die in de praktijk een autorit is. Beide helften worden onder dezelfde twee woorden aangeboden. Daarom luidt de eerste vraag bij elke woning hier: aan welke kant van de weg staat zij.

In het dagelijks leven laat de strook zich ongewoon goed belopen voor Marbella, en daar zit een groot deel van de aantrekkingskracht. De paseo loopt over de volle lengte; de Marbella Club en Puente Romano blijven het hele jaar open en fungeren als het restaurant, de sportschool en de zondagse lunch van de buurt; het Ralli-museum staat aan de westkant in Coral Beach en vraagt geen entree. Februari is stil, niet dicht. Wat ontbreekt is een Spaanse winkelstraat — voor de supermarkt, de bank of de ijzerwinkel rijdt u Marbella in of naar Puerto Banús.

Het eerlijke voorbehoud is de weg zelf. De A-7 snijdt de strook doormidden en scheidt vijf minuten blootsvoets van een oversteek die niemand met een klein kind maakt. Dan is er de planologische geschiedenis: het algemeen bestemmingsplan uit 2010 werd in 2015 vernietigd door de Tribunal Supremo, de Spaanse hoogste rechter, waarna het plan uit 1986 weer geldt. Op een strook van deze leeftijd, met zeventig jaar aan aanbouw, terrassen en poolhouses, verdient het vergunningdossier van een concrete woning een ochtend van uw advocaat en niet een blik op de brochure.

Drie bouwperioden liggen hier over elkaar heen. De jaren vijftig en zestig lieten lage, diep overschaduwde, witgekalkte Andalusische villa's na op brede percelen, waarvan er meerdere nog achter hun oorspronkelijke muur staan. De jaren zeventig en tachtig voegden besloten complexen van twee of drie lagen toe, met gedeelde tuinen en royale terrassen. Sinds de jaren 2000 vult de helling boven de weg zich met eigentijdse huizen met veel glas. Renovatieaanbod is er vooral aan de strandzijde, waar de waarde in de grond en haar vergunningen zit.

Het geluid van de Milla de Oro is aan de ene kant de A-7 en aan de andere kant de zee; uw adres bepaalt welke van de twee u 's nachts hoort. Uit eten gaat u niet naar een plein maar naar een hotel: Leña zit in Puente Romano, de tennisclub draait het hele jaar, de strandclubs openen ruim voor Pasen. De schoolrit gaat naar buiten, want de internationale scholen staan in San Pedro, Nueva Andalucía en oostelijk Marbella. Lopen kan hier wel echt: de paseo brengt u langs de volle lengte.

De strook past bij een koper die het meest gevestigde adres van Marbella wil en betaalt voor volgroeidheid in plaats van voor nieuwbouw: tuinen waar veertig jaar in zit, hotels die nooit sluiten, een paseo in plaats van een autorit. Zij past niet bij wie een dorpsplein zoekt, buren die er in november ook zijn, of een tuin waarin een kind los kan zonder hek tussen hem en een drukke weg. En zij past niet bij de koper die op zoek is naar onderwaardering.