San Pedro de Alcántara, een kolonie uitgezet in 1860

San Pedro is de tweede kern van de gemeente Marbella. Het ligt ten westen van Puerto Banús en loopt door tot de monding van de Guadalmina. Het is nooit een vissersdorp geweest dat langzaam uitgroeide. In 1860 kocht Manuel Gutiérrez de la Concha, eerste markies Del Duero, de grond, plantte er suikerriet en liet de kern op de tekentafel uitzetten. Dat ziet u nog terug in het stratenpatroon: een rechthoekig raster, zeldzaam aan deze kust, dat vanaf het strand landinwaarts loopt naar de oude molenbuurt. Het gevolg is een echte stad, met een winkelstraat waar nog een slager zit.

Het aanbod valt uiteen in duidelijke delen. Binnen het raster staat vooral laagbouw met appartementen uit de jaren zeventig en tachtig: sober afgewerkt, goedkoop in onderhoud en op vijf minuten lopen van de markt en het gezondheidscentrum. Nueva Alcántara, tussen het raster en de zee, is nieuwer en beter afgewerkt. Landinwaarts liggen El Ingenio en El Salto, gezinsbuurten met rijwoningen en bescheiden villa's. Het dure segment zit juist buiten het raster, in de strandwijken ten westen van de rivier. Renovatiemateriaal is er in overvloed, want veel van die flats hebben sinds de oplevering één eigenaar gehad.

De snelweg sneed de plaats vroeger doormidden. In juni 2012 verdween hij ondergronds en twee jaar later kwam de Bulevar de San Pedro Alcántara boven op de tunnel te liggen. Daardoor ligt er nu een kilometer open ruimte waar eerder zes rijstroken lagen. Het effect is vooral praktisch. School, markt, gezondheidscentrum en strand liggen aan dezelfde kant van de weg als de woning, dus het dagelijks leven vraagt hier niet dat u met kinderen een autoweg oversteekt. Op zondagochtend staat de boulevard vol met kinderwagens en honden.

Eerlijk is eerlijk: San Pedro doet geen moeite om indruk te maken. Grote delen van het raster zijn gewone Spaanse flatbouw en zullen nooit mooi op een foto staan. Het strand is een gemeentestrand met gemeentelijke chiringuito's, geen rij beachclubs, en de westkant van de plaats wacht nog altijd op zijn eigen promenade. Wie uit Puerto Banús komt kijken leest dat soms als gebrek aan ambitie. In werkelijkheid is het een plaats waar in februari mensen wonen. Dat is het hele aanbod, en het past lang niet iedereen.

Paula's inschatting is dat San Pedro wordt gekocht door mensen die al een seizoen aan de kust achter de rug hebben. De eerste koop gaat om zeezicht; bij de tweede blijkt dat de school, de apotheek en de donderdagmarkt zwaarder wegen, en dan komt men hier uit. De kopersgroep is echt gemengd — Spaanse gezinnen, al lang gevestigde Noord-Europeanen, en Nederlanders en Belgen die verhuizen in plaats van vakantie vieren. Dat houdt de markt in beide richtingen verhandelbaar en voorkomt dat één nationaliteit de toon zet.

Drie lagen liggen hier over elkaar. De koloniale laag is van rond 1860: de parochiekerk, gebouwd tussen 1860 en 1866 en in 1936 uitgebrand, en de fabrieksgebouwen waar El Ingenio zijn naam aan dankt. Het grootste deel van de woningvoorraad bestaat uit blokken van vier en vijf lagen uit de jaren zeventig en tachtig, in baksteen en pleisterwerk, met ruime terrassen en kleine gemeenschappelijke zwembaden. De derde laag is invulbouw van na 2000 en de strandprojecten ten westen van het centrum: eigentijds, beter geïsoleerd en navenant geprijsd. Vrijstaande villa's staan hier buiten het raster, niet erin.

Februari is de toets, en San Pedro doorstaat die. De markthal, de apotheken en de restaurants aan de Calle Marqués del Duero draaien het hele jaar, want hun klanten wonen hier. De boulevard is de huiskamer van de plaats: een kilometer tuin en speelplaats boven op de tunnel, vanaf acht uur 's ochtends in gebruik. Kinderen lopen naar school. Het strand is een gewoon gemeentestrand met een promenade die doorloopt richting Guadalmina, en het kustpad gaat verder naar het oosten. Alleen op de rotondes aan weerszijden van de boulevard wordt het in augustus druk.

Het past bij kopers die hier ook in de winter willen zijn: verhuizende gezinnen die een school en een huisarts op loopafstand nodig hebben, gepensioneerden die niet voor een brood de auto in willen, en beleggers die liever jaarhuurders hebben dan acht goede zomerweken. Het past niet bij wie begint met zeezicht en een beachclub, en evenmin bij wie een hek om de wijk en een slagboom met bewaking wil. Het raster is een open plaats, de blokken zijn gewoon en niets eraan is exclusief.