Het Valle del Golf, van Las Brisas tot de zaterdagmarkt

Nueva Andalucía begon als ontwikkeling, niet als dorp. José Banús legde het aan voordat hij de jachthaven bouwde die zijn naam draagt, en het golf kwam vrijwel meteen: Las Brisas opende in 1968 naar een ontwerp van Robert Trent Jones, Los Naranjos volgde in 1977 met dezelfde architect, en op Aloha viel de eerste afslag op 25 oktober 1975, op de laatste baan van Javier Arana. Drie kampioensbanen in één vallei is overal ongebruikelijk, en dat ene gegeven bepaalt hoe het gebied is gebouwd en geprijsd.

Het aanbod volgt de fairways. Rond de banen staan vrijstaande villa's op ruime, licht hellende percelen, veelal gebouwd tussen eind jaren zeventig en de jaren negentig in een zware Andalusische stijl met bogen, terracotta en diepe loggia's, en inmiddels stap voor stap vervangen of gestript voor een eigentijds interieur. Daartussen liggen besloten complexen van twee of drie lagen met zwembad en tuin, het best verhandelbare product van de vallei. Hoger op de helling worden de percelen groter.

De vallei draait als woonwijk, niet als vakantiepark. De zaterdagmarkt rond de oude arena is het wekelijkse moment, Centro Plaza levert de dagelijkse winkels, en door de internationale scholen en de padel- en tennisclubs zijn de straten ook op een dinsdag in november druk. Het strand is vijf minuten rijden en geen wandeling, en Puerto Banús ligt dichtbij genoeg om te gebruiken en ver genoeg om door te slapen. Het verkeer stroopt bij de schoolrit en bij de afslag naar Banús.

Het eerlijke voorbehoud: wonen aan een golfbaan is een reeks afwegingen en niet alleen een uitzicht. Randpercelen krijgen verdwaalde ballen, vroege beregening en baanmachines vanaf zonsopgang, en een fairwayzicht duurt precies zolang als de club die de baan onderhoudt. De wegen binnen de vallei zijn smal en ontworpen voor veel minder auto's. En omdat het algemeen bestemmingsplan van Marbella uit 2010 in 2015 werd vernietigd, verdient een oudere villa met extra verdiepingen of een verbouwde kelder een volledig vergunningonderzoek.

De vallei laat zich lezen als drie op elkaar liggende decennia. Eind jaren zeventig en de jaren tachtig leverden de zware Andalusische villa op: dikke muren, booggalerijen, pannendaken, binnenpatio's, meestal in één of twee lagen en ver terug op het perceel. De jaren negentig voegden besloten complexen van twee en drie lagen met gedeeld zwembad toe, nog altijd het meest voorkomende product. Sinds 2010 komen dezelfde percelen terug als eigentijdse huizen met plat dak en veel glas op het zuiden. Renovatieaanbod is er ruim.

De vallei klinkt naar sproeiers om zes uur en kinderen om acht uur. Zaterdagochtend is de markt rond de oude arena; de rest van de week draait op Centro Plaza, de padelbanen en de schoolpoort. Men eet in de buurt en niet aan de kade, en een flink deel van de horeca is in januari open omdat de gasten hier wonen. Lopen zoals in een centrum kan niet: de straten zijn breed, residentieel en op de auto gebouwd. De ritten zijn wel kort.

Het past bij een gezin of stel dat in Spanje wil wónen en niet er alleen komen: een huis met tuin, buren in februari, scholen en een supermarkt binnen tien minuten, en Puerto Banús dichtbij genoeg voor een vrijdagavond zonder er middenin te zitten. Het past niet bij wie naar zee wil lopen, of bij wie een Spaans stadscentrum met plein en kerk zoekt — de vallei heeft geen van beide. Wie nooit golft, betaalt hier voor fairways die hij alleen bekijkt.